Een conflict begint zelden met een grote knal. Het kiemt. Een blik die net iets te lang blijft hangen. Een stilte die zwaarder wordt. Een zin die anders binnenkomt dan bedoeld. En dan gebeurt er iets menselijks: we verdedigen, vermijden, versnellen of klappen dicht.
In de praktijkoefeningen oefenen we hierop bij Pro Mediation elke keer opnieuw. Twee of meerdere partijen in conflict tegenover elkaar in een rollenspel. De één begint te vertellen, de andere knikt eerst nog beleefd. Maar na twee minuten zit de eerste met de armen over elkaar en werpt de tweede een antwoord op dat niet meer binnenkomt. Niemand heeft iets verkeerds gezegd. En toch is het gesprek stilgevallen.
👉 Een bemiddelaar probeert zo'n moment niet snel weg te werken. Die vertraagt. Luistert naar wat gezegd wordt en naar wat nog geen woorden kreeg. Die helpt emoties ruimte te geven, zonder dat ze het gesprek overnemen. De stilte die niemand durft te laten vallen, blijkt achteraf vaak het enige moment waarop iets echt gezegd had kunnen worden.
Wat we dan oefenen is klein en tegelijk ontzettend lastig: vb. niets doen. Blijven zitten. Benoemen wat je waarneemt in plaats van wat je vindt. "Ik zie dat je even stopt", en dan wachten, een stilte.
Deze week staat tijdens onze basisopleiding tot erkend bemiddelaar in Gent en Antwerpen precies dat spanningsveld centraal: conflict, emoties en vaardigheden. Niet om emoties uit de bemiddeling te krijgen. Wel om te leren hoe je ermee aan de onderhandelingstafel kunt blijven.
Dit leer je niet uit een handboek en ook niet online. Je leert het alleen door te DOEN én te VOELEN — en door te ervaren wat je zelf doet wanneer het spannend en lastig wordt aan tafel.
Op de foto zie je van rechts naar links hoofddocent Jeroen Keymolen en praktijkbegeleiders Sophie Vanhemmens en Ianthe Faes.
.jpeg)
.webp)
